Toerverslagen

Heja Tours Classic 2015

Amstel Gold Xperience

DTC Ontwakingstocht 2015 - A-Groep

DTC Ontwakingstocht 2015 - B-Groep

Koning Winter

Zuid Hollands Mooiste

Jan Janssen Classic 2010

Classico Boretti 2010

Bloesemtocht 2010

Veenendaal - Veenendaal 2010

Bultentocht

Restjes

Veenendaal - Veenendaal

Westland toertocht op de schaats

Clubkampioenschap tijdrijden 2008

Tijdrit in Puttershoek

Waar zijn de vrouwen?

Na regen komt zonneschijn

Crillon le Brave

De kop is er af

Het getal 7

Polder en merentocht

Trotse vaders

Klimmen met een gastfietster

Voorjaarstocht 2007

Buffelen over de Lekdijk

Joop Zoetemelk clasic

Trainen met Adrie van Diemen

De Dag



Amstel Gold Experience

Rob Koks - 26/5/2015


Heel graag nam ik de uitnodiging aan van onze dynamische project-manager Marcel van der G. om op 1e Pinksterdag af te reizen naar het zuiden des lands. Hij stelde ons mooi weer, een rit in zijn nieuwe VW-camperbus, en een Amstel Gold Experience in het vooruitzicht. Ook Wout B. en Ruud M. gingen mee. ’s Morgens om 5.15 uur opgestaan (viel niet mee), broodjes gesmeerd, 4 fietsen op de drager, en 6.45 vertrek. Na een vlotte rit met 2 slapende heren achterin (zie foto 1) kwamen we aan in Valkenburg bij het Amstel Gold-huis, waar we heel vriendelijk ontvangen werden. Marcel bestelde een arrangementje, dat bestond uit koffie, gratis parkeren, en na afloop douchen. We hadden de zwaarste van de 3 lussen gekozen: 110 km., met 15 heftige bergjes, de niet- geclassificeerde hellingen (en dat waren er heel wat) niet meegerekend. Wat de AGR zo zwaar maakt is de grote hoeveelheid klimmetjes, waar je nooit in een ritme komt.
Na een kleine foto-shoot (foto 2) startten we iets na 10 uur. Na 100 m. direct de Cauberg op: dat is niet gezond voor een mens ! Nog lang hadden de heren last van 1500m.-kuchjes, en stekende bovenbenen. Gelukkig volgde een lange lus langs Maastricht om wat te bekomen van de schrik. Marcel had de route in zijn Garmin gezet; dat was handig, want niet overal heeft de plaatselijke jeugd de routebordjes laten staan. We genoten van de zon, de windstilte, de uitzichten op brede en diepe dalen, de glooiende akkers met boterbloemen, fluitekruid en koolzaad (foto 3). Bij Mheer begon het serieuze klimwerk, met als voorlopig hoogtepunt de Loorberg bij Slenaken, niet voor niets ook wel Klein Zwitserland genoemd. De eerste koffiestop (met vlaai!) hielden we in Mechelen (cafe het Pintje !). Vanwege een trainingsachterstand besloot Ruud een doorsteekje en een kortere lus van 70 km. te maken. Elk nadeel heb ze voordeel: hierdoor had hij meer tijd om te genieten van de natuur en fotoos te maken.
De andere 3 vervolgden hun weg over de slopende Schweiberg, de heftige Camerig, en de lange Vaalserberg (zie foto 4). Marcel liet zien waar extra trainen bij LEK goed voor is: overal kwam hij als 1e boven (King of the Mountains). Rob kreeg het nog even aan de stok met een lid van een motor-bende, maar dat liep gelukkig goed af. Na de venijnige klim van Eperheide deden we de 2e koffiestop, opnieuw in het Pintje (de AGR heet niet voor niets de koers van draaien en keren!). Hier besloot Wout een doorsteek terug te maken; het werden voor hem toch nog 95 zware kilometers.
In tegenstelling tot hiervoor waren de beklimmingen die volgden korter en steiler. Marcel en Rob vielen de zeer steile Gulperberg aan (foto 5), waar we door een domme automobilist werden gedwongen halverwege van de fiets te gaan. Volgde de heftige Kruisberg (bij Eys), de gemenen Trintelerberg (foto 6), de pittige Hulsberg (bij Simpelveld), en de mooie Vrakelberg. De heren waren duidelijk niet meer okselfris, maar de eindstreep lonkte. De laatste klim van de dag, de Sibbergrubbe, was ongeveer de enige waar Rob Marcel voor bleef met de laatste versnelling die hij nog ‘in de tank’ had. Moe maar voldaan stapten we na 110 km. van de fiets, waar we nog net de laatste kilometers van de Giro-bergetappe konden volgen (Contador tegen 5 Astana-mannen, en Kruiswijk die uitstekend 5e werd). Na een verkwikkende douche besloten we de dag in een prima pizzeria in het overigens vreselijk drukke en toeristisch Valkenburg (‘je zal er maar wonen’). Tijdens de terugrit babbelden de heren er vrolijk op los. Eenmaal thuis voelden we allemaal wel dat het een zware, maar ook fantastische dag was geweest.
Marcel: heel erg bedankt voor je initiatief om deze topdag te organiseren !!

Terug naar boven


DTC Ontwakingstocht 2015 - A-Groep

Thijs Strobos - 8/3/2015


Op zondagmorgen piepte de wekker al om 6 uur, vreemde tijd voor een niet werkdag. Toch was mijn humeur opperbest. Snel het gordijn opzij geschoven en ik zag dat de weergoden ons goed gezind waren. Vandaag was de eerste externe fietstocht. De fietsclub DTC uit Driebergen had haar eerste tocht op het programma staan. Ik had er zin an.

Na een korte douche en een snelle bak koffie snel in het fietstenue gehezen en naar Hans. Fred had zich helaas ziek afgemeld dus reden wij samen naar Driebergen. Daar aangekomen stonden de mede clubgenoten Peter, Ruud de J, kleine en grote Rob al startklaar. Na ons aangemeld te hebben bij de DTC konden wij om 8 uur vertrekken voor de 135 km. Het was fris maar goed te doen. Het was wonderbaarlijk rustig op de weg, het leek alsof de meeste fietsers nog in hun winterslaap lagen. Het tempo lag rond de 30, voor ons allen goed te doen.

Vlak voor het splitsingspunt van de 100 en 135 km gaf Hans aan dat hij solo verder ging en het 100 km parcours onveilig ging maken. De overige A-rijders gingen derhalve met 5 man verder. Af en toe sloot er een groep(je) aan en werden wij een klein peloton waarbij de RTFC-ers niet van kop af waren te krijgen. Toch ging het voor de kleinste onder ons niet hard genoeg want hij sprong bij de Merwede weg uit het voortrazende peloton. Echter na een lange maar zekere achtervolging kregen we deze kleine man na een kilometer of 60 weer in het vizier.

Vlak voorbij de dierentuin in Rhenen was de geur van de koffie zo sterk dat wij automatisch in de remmen knepen en op dit terrasje de appelpunt gingen uitproberen. Onze kleine vriend had in zijn kleine rode vervoermiddel al aan de koffie gezeten en ging ook solo verder. Na een korte stop gingen Peter, Ruud, grote Rob en ondergetekende verder voor het 2e en laatste gedeelte door dit mooie landschap. Het tempo ging iets omhoog maar we bleven scherp en alert fietsen want een aanrijding is zo gebeurd en linksaf betekend ook linksaf en niet rechtdoor...... Helaas moest Ruud 20 kilometer voor de meet lossen waardoor wij als trio verder reden.

Rond 13.00 uur stonden wij weer fris en fruitig bij onze auto’s, een prima dag, schitterend weer, het gemiddelde lag rond de 30 en we waren allen weer heelhuids binnen.

Kortom, een mooie alternatieve RTFC dag, uitstekend geregeld en verzorgd door onze fietsvrienden van de DTC.

Terug naar boven


DTC Ontwakingstocht 2015 - B-Groep

Wout Bosman - 8/3/2015


Roel, Sander, Ruud, Frederique, Dick en aspirant-leden Rob en Bas zijn later gestart dan de A-Groep. Voor de 100km wel te verstaan. Eigenlijk alleen maar tevreden gezichten. Wat een start van het seizoen, met zulk mooi weer en meteen genieten van een ander landschap. Een nieuwe lente, nieuwe energie. Al stellen de heuveltjes niet veel voor (ook de Amerongse Berg werd van de makkelijke kant genomen), ze vielen nog wat tegen door gebrek aan kilometers op de teller. Belangrijkste wapenfeit was eigenlijk het heerlijke terras in Amerongen. Lekker in het zonnetje, namen we alle tijd voor de koffie met bij deze echte uitspanning. Beter dan zo'n afwerkplek voor fietsers (pardon?) zoals het vaak is bij de start en contoleposten.

Terug naar boven


Koning Winter

Nico Zuijdervliet - 1/12/2012


Terwijl een hagelbui de komst van koning winter aankondigde, spoedden Maarten, Marcel en Nico zich naar de warme kachel in de Graswinckelstraat. Wout had de koffie klaar staan. Nan, die laatst liet weten het warme klimaat van Miami niet te missen, had zich even na negenen afgemeld. Gekozen werd voor het voorstel van Wout: het Wapen van Reeuwijk. Wout leidde ons dwars door de historische binnenstad naar de Delfse Hout. Van daar uit zetten we koers naar Zoetermeer en vervolgens Benthuizen, alwaar Wout een nieuw fietspad wist naar de driespong in de open polder in de driehoek van Benthuizen, Moerkapelle en Boskoop. Via laastgenoemde gemeente, waar op de weg naar de ijzeren ophaalbrug de auto's met hun claxons lieten weten dat het fietspad ook voor racefietsers bedoeld is, werden 40 kilometers rond gereden.

Terwijl een flinke regen- met hagelbui vanuit een bijkans zwarte lucht neerkletterde in de plassen rondom Reeuwijk, werkten wij twee koppen koffie met appelpunt naar binnen. Het zat ons mee want bij buitenkomst was de lucht opgeklaard. We kozen desondanks voor de kortste route naar huis. Vergezeld door de zon reden we dezelfde weg terug tot in Oud-Reeuwijk, waar Wout een mooie weg wist naar Reeuwijk-Dorp en naar Waddinxveen.

Van Waddinxveen ging de route naar de rijksweg, en langs de rijksweg om uiteindelijk in het Balijbos te komen. Een klein buitje had ons inmddels ingehaald, maar dat maakte ons niets meer uit. Met 75 kilometer op de teller waren we weer terug in Delft.

Terug naar boven


Zuid Hollands Mooiste 2010

Rob Koks - 6/9/2010


Na een nogal verregende augustusmaand was het op zondag 5 september prachtig weer. Omdat het ’s morgens vroeg nog een graad op 10 was had ik mij gewapend met arm- en ook beenstukken. Met dat laatste was ik de bijna enige; Karin, de enige vrouw van het peloton vandaag, had ook haar benen driekwart bedekt. Wel waren er al diverse lange herfstmouwen te zien.
De groep kende vandaag een aantal gasten: de Bonte Boys, van de fietsgroep van Ruud. In totaal waren we met 16; na 5 km. was nr. 17 afgevallen met een niet te herstellen klapband op de Kandelaarbrug.
De route was vandaag uitstekend gepijld. We reden langs ’t Woud en lieten het Wateringse clubhuis liggen. Langs Eikelenburg reden we via Rijswijk naar de Vliet. Maarten moest even van de fiets wegens loszittend materiaal op zijn splinternieuwe Pinarello. Sowieso vormde het peloton een showroom, waar Aad ook al zijn nieuwe Wilier-karretje aan den volke toonde.
Langs de Vliet ging het vervolgens rap naar Leiden. En dan bedoel ik rap, want de Bonte Boys hadden zich inmiddels samen met onze senior Johan op kop genesteld. Jezus, wat ging het hard ! Windje tegen steeds dik boven de 30. Na bijna 60 km. bereikten we een nieuwe locatie; voetbalclub MMO had de plaats ingenomen van het aloude Swift. Slechts en plaspauze werd de groep gegund, want we gingen koffie drinken waar ze echte appelpunten serveerden. De eerste de beste gelegenheid was het sfeervol aan het water gelegen Disgenoten in Woubrugge. De been- en armbedekking gingen uit. De punt bleek een prima rondje, en de koffie was uitstekend. De kapitale zeiljachten schoven aan onze ogen voorbij, en de groep was geanimeerd in gesprek in het inmiddels heerlijke zonnetje.
Voor nog enkele laatste Mohikanen was er nog een (zeer fraai) stempel. Met goede zin begon de groep aan deel 2 van de tocht. Ook Nico en Marcel gingen zich met het tempo bemoeien, zodat het binnen de kortste keren weer buffelen geblazen was, zeker voor hen, die achterin aan het elastiek hingen. Langs de Rijn vlogen we Avanti voorbij. Regelmatig hadden we het windje lekker in de rug. In de buurt van Hazerswoude werd voor de tweede keer “LEK” geroepen, maar slachtoffer Cor had in een vloek en een zucht het klusje geklaard. Een ervaren bandenwisselaar, dat kon je wel zien.
De Vandergraafjes en enkele kornuiten moesten naar hun bezoek en namen de korte route. Het peloton ging via Benthuizen en Stompwijk om Zoetermeer heen, om vervolgens de enige heuvel, die in het Buytenpark, in gezwinde draf te pakken. Via een lusje Pijnacker en onder de nieuwe IJsmeestertunnel door bereikten we na 118 km. het clubhuis, waar Arwin en Leo ons weer verwelkomden.
Een heerlijke fietsdag was het. Of dit nou mooiste van Zuid Holland was, daar kunnen de meningen over verschillen. Maar ik heb er van genoten: van het weer, van het land, van het gezelschap, kortom van deze prachtige einde-zomerrit.

Terug naar boven


Jan Janssen Classic 2010

Maarten Blokland - 20/6/2010


De Hel van Wageningen/Jan Janssen Classic (JJC) 2010, de 25ste editie was op 19 juni; niet de bèste fietsdag van dit seizoen. De weersvoorspelling was 140 en buien, en dat klopte behoorlijk. Ik heb m'n regenjasje drie keer aan- en weer uitgedaan. Pas na de middag knapte het een beetje op en kon het jasje in de bidonhouder blijven. Ondanks dat slechte weer blijft de JJC een tocht om van te genieten, door de uitgestrekte heidevelden en bossen, maar vooral door de venijnige korte klimmetjes (tot 80 hm) en met name natuurlijk de Posbank die 3 maal, steeds van een andere kant wordt beklommen. Al met al 1446 hoogtemeters en die voel je wel zitten aan het eind van de rit, of al eerder eigenlijk.

Even na zevenen vertrok de ploeg (Peter, Roel, Ruud, Ted, Wilfried en Maarten) vanaf huize Dik met een flinke SUV (Ted) - 3 fietsen op dak en 2 achterin - en een snelle Alfa (Wilfried) richting Wageningen. Zonder tegenspoed onderweg en na een snelle inschrijving begon ons zestal rond 9 uur, met nog 6337 deelnemers voor en na ons, waaronder Nico en z'n collega. Om 09u45 werden we op de foto gezet; lekker vroeg en we zien er dan nog fris uit. De ravitailleringen en de verkeersregelaars bleken dit jaar prima geregeld, maar omdat we de traditionele pleisterplaats in Loenen (km 75) links lieten liggen moesten we het wel zonder koffie en appelgebak stellen tot km 90 (12u30!). Maar de lokatie maakte veel goed. Bovenop de Posbank is een nieuwe uitspanning geopend waar je binnen toch buiten zit: veel glas, draagconstructie van boomstammen, hout aan 't plafond en houtprint op de vloer. Plus prima koffie, appeltaart en een lekkere pomodoresoep. Na de stop knapte het weer wel op maar de fietsers niet. Het werd wat moeizamer dus, maar rond 16u30 waren we toch binnen, net vóór een toegift door de weergoden: een stortbui van jewelste. Maar toen zaten we al naar de replay van NL-Japan te bekijken. Eventjes dan, veel spannends hadden we niet gemist, terwijl we onderweg natuurlijk uit het gebrul en getoeter vanuit de huiskamers al wel hadden begrepen dat we aan de winnende hand waren. Wel lekker rustig op straat trouwens.

Voor mij was het overigens ook in een ander opzicht een gedenkwaardige rit, want de laatste op mijn stalen Sestriere frame (zie foto). Vanmiddag heb ik hem na 7 jaar trouwe dienst en ruim 22,000 km ingeruild voor een full carbon grijs/rode Pinarello FP3.

Datum: 19 juni; Afstand: 158 km; Snelheid: 24.6 km/u; Weer: bewolkt, buien, fris. Fietsers: Peter, Roel, Ruud, Ted, Wilfried, Maarten.

Terug naar boven


Classico Borreti 2010

Maarten Blokland - 14/5/2010


De Classico Boretti 2010 op zaterdag 8 mei was een prachtige rit en voor mij hèt alternatief voor onze eigen Giro-tocht op 9 mei, waarvan ik maar een stukje kon meedoen omdat ik later die zondag naar Teheran moest. De Boretti (een Italiaans keukenmerk) telde deze derde editie rond de 6000 deelnemers. Die kwamen, behalve op de tocht ook op het uiterst aantrekkelijke pakket af. Voor een luttele € 15.- inschrijfgeld kreeg je fietstijd-schriften, een kookboek, een roze bidon en ditto Boretti fietsshirt, een bord pasta, én gratis touringcar vervoer van het Velodrome in Sloten naar het Olympisch stadion om daar de sfeer (veel roze) en de finish (snoeihard) van de Proloog van de Giro d'Italia te kunnen meemaken. Om 7 uur die ochtend waren we vanaf Roel's huis met de gloednieuwe SUV van Ted richting Sloten vertrokken. Daar was het prima geregeld, zowel met het parkeren als met het ophalen van de spullen in het Velodrome. Om 8.30u zaten we op de fiets en om 14.30u waren we weer binnen voor de pasta, een biertje en een foto met de Boretti missen. Het parcours van de 125 km (50 en 75 kon ook) ging van Sloten via Halfweg naar Spaarnwoude, Velsen, Bloemendaal (met Kopje), Zantvoort, Aerdenhout, De Zilk, de Keukenhof, Sassenheim, Abbenes, Weteringbrug, Woubrugge, Leimuiden, Bilderdam, de Langeraarse Plassen, Papenveer, Zevenhoven, Vrouwenakker, Aalsmeer, en langs de Ringvaart weer terug naar Sloten. Een mooie route - met verkeersregelaars - die buiten de meeste dorpskernen bleef en die tamelijk recht en dus vrij snel was. Door buiten de kernen te blijven was het wel zo dat pas na 85 km, smachtend naar een shot cafeïne, het eerste café in zicht kwam. Het was De Hanepoel met z'n uitstekende koffie en de onvolprezen appeltaart met boerenjongens. Tegen het einde van de rit was er nog een 2de ravitaillering (de 1ste was op het Kopje), en daarna was het knallen naar de finish met een vaartje van dik boven de dertig. De echte sprint werd door ons viertal en een aantal bumperklevers een paar kilometer voor het vermeende einde van de rit ingezet, maar duurde uiteindelijk een dikke 10 km want de route bleek geen 125 maar 135 km lang.

Afstand: 135 km; Snelheid: 29.7 km/u; Weer: bewolkt, fris. Fietsers: Roel, Ted, Gerrit-Jan, Maarten (onderweg gespot: Ruud Morien met z'n fietskluppie; en bij de Proloog: Wout Bosman, zonder fiets, met dochter).

Terug naar boven


Bloesemtocht 2010

Maarten Blokland - 4/5/2010


De Bloesemtocht op 25 april was een topper en veel dank aan Aad van der Graaf voor dit prachtige initiatief, en aan zijn vrouw Ineke voor de warme ontvangst in Krimpen a/d IJssel. 's Ochtends om half acht vertrokken we vanaf het clubhuis richting Krimpen, met bijna alle fietsen in de wagen bij Hans Stigters en een drietal auto's erachteraan. In Krimpen eerst met z'n veertienen een bakkie met koek en daarna even over half negen van start. De weergoden waren uiterst behulpzaam met een stralend zonnetje, een prima fietstemperatuurtje en, voor de kniesoren, een draaiend windje dat de hele rit tegen was. Het parcours mocht er zijn met mijn hoogtepunt: de Molengang bij Kinderdijk en aansluitend de route langs de Graafstroom tot aan Noordeloos bij Gorkum. Geen Betuwe maar evengoed volop lente en veel bloesem aan de bomen. Daarna verder naar Leerdam en noordwaards naar Vianen, stad sinds AD 1336 met de centrale pleinachtige Voorstraat en de prachtige Lekpoort. Hier was na z'n 65 km onze koffiestop voorzien. Dat bleek bijna nog te vroeg want de kroegen in het centrum gaan 's zondags pas om 12 uur open. Behalve cafe-restaurant de Bruiloft; dat was wel open: een heerlijk, groot terras en een vriendelijke prijs die werd bedongen door Jan Vlietstra (2 koffie plus appelpunt voor E 5.00). De koffie was prima en er waren 2 verschillende kwaliteiten appelgebak (1x score 8 voor de bofkonten en 1x 6 voor de pechvogels). Met een door de eigenaar vol trots getoonde foto van Bakellende in Bruiloft-schort waar er binnenkort nog een van Rutte bij komt werd de aandacht gevestigd op de specialiteit van het huis: mosselen. Van het enthousiasme van de eigenaar over onze politici en zijn mosselen zal ieder het zijne vinden. Na een uurtje luieren werd weer opgestapt en gingen we de verkeersbrug (A2) over en daarna westwaards over de Lopikerweg naar Schoonhoven. Daarna de Lekdijk op, maar die blijkt flink te lijden onder de hoogwaterwerken: er moest gekluund worden en uiteindelijk moesten we er helemaal af. Het Loetbos was een laatste opsteker en daarna waren we terug in Krimpen. Het werd mijn langste rit van dit jaar

Afstand: 120 km; Snelheid: 26.6 km/u; Fietsers: Aad, Cor, Hans, Jan, Karin, Maarten, Marcel, Nico, Philip, Rob, Roel, Sander, Thorwald, Wout.

Terug naar boven


Veenendaal - Veenendaal 2010

Maarten Blokland - 11/4/2010


't was een prachtige fietsdag gisteren: zonnig, een beetje koel maar dat is alleen maar prettig bij het beklimmen van die Utrechtse en Gelderse bulten.


Om even voor achten 's morgens vertrokken met 10 heren (Aad, Cor, Hans, Maarten, Marcel, Nico, Rob, Roel, Sander, Wilfried) in 4 voertuigen waaronder die van Hans waar 7 van de 10 fietsen een plaatsje vonden.


Onderweg werd het al snel duidelijk dat we in groot gezelschap waren en net voor Veenendaal flitsten de snelheidsborden al 70 km/u, vanwege de verstopping van de afrit Veenendaal-West. Met ons gezelschap de voldende afslag gepakt en bij Hans z'n Oldelft kantoor geparkeerd. Vandaar naar de start waar net als vorig jaar de koffie op was en teveel mensen, ook uit onze groep, om nog sneller te kunnen fietsen nog even een grote boodschap wilden achterlaten.


Om 09:40 gingen wij in een grote massa fietsers op weg, maar die drukte loste zich toch vrij snel op, en daarmee werd het fietsen een groot plezier. Als groep van 10 hebben we het eerste uur samengefietst waarna Hans en Aad, zoals tevoren al afgesproken, hun eigen kortere weg gingen volgen (uiteindelijk toch ook nog 80 km). De overigen hebben de 105 km uitgefietst, over een parcours dat gelijk was aan dat van vorig jaar, en dat is alleen maar goed want Veenendaal-Veenendaal is een prachtige route langs de Rijn, door eindeloze parkachtige villawijken, prachtige bossen en met uitdagende klimmetjes waaronder de Grebbeberg, de Amerongse en Wageningse bergen en nog veel meer.


Zelfs de lunch hebben we na zo'n 60 km in hetzelfde cafe-restaurant gebruikt als vorig jaar en ook daar was weinig veranderd: de koffie en het gebak lieten weer heel lang op zich wachten, maar de kwaliteit van de punt met slagroom maakte veel goed. Na felle discussie over 8 of 8-, werd tot 8 besloten. Na deze versterkende stop werden de resterende kilometers zo weggefietst, en na het enige oponthoud, een kettingreparatie aan de fiets van een dame (lief he), waren we om 15:15 weer terug in Veenendaal (gemiddelde 25.2 km/u; vorig jaar 26.0) en om 17:00 terug in Delft.

Terug naar boven


Bultentocht

Wout Bosman - 6/4/2010


Na al die enthousiaste berichten op het forum heb ik zondag op het laatste moment besloten om ook mee naar Driebergen te gaan. Ik dacht, ik ga het gewoon proberen en kijk wel waar het schip strandt. Ik kon nog wel meerijden met Sander in zijn bolide samen met Cor, mits mijn fiets opgevouwen in de kattenbak paste, en dat lukte. Wat was het een uitgelezen dag om weer voor het eerst dit seizoen in de bossen te rijden. Zonnig, nog een beetje fris.


Na een half uur in de rij voor de inschrijving gestaan te hebben, toog een illuster gezelschap van 8 RTFC-ers op pad voor de 100km. Met de Amerongseberg, de Grebbeberg, en een hele rij andere bulten in het verschiet. Het piepte en kraakte wel in het begin, in ieder geval bij mij, maar na een tijdje lieten we allemaal zien wat we waard waren. Sander deed zijn alias Snelweg nog geen eer aan, na een zware winter is er nog het nodige lapwerk aan de weg. Gewoon Steenweg dus voorlopig. Cor reed goed, zelfs geen dip aan het eind, sterker nog, op een zevenheuvelenweg liet-ie ons op een gegeven moment allemaal het nakijken. Rob, klimmer pur sang, was uiteraard overal als eerste boven, maar toen op het laatst een tempobeul van onbekende herkomst op kop begon te sleuren, stond-ie wel op kraken. Aad had nog veel last van de naweeen van een aantal zware blessures en had het moeilijk. Hij heeft op eigen gelegenheid 80 km volgemaakt. Herman en Jan hadden het vizier al op Majorca gericht. Gemotiveerd reden ze sterk voorin. Marcel met jeugdig elan, reed op reserve gewoon al heel sterk. Die gaat nog knallen. En ik, zei de gek, verbaasde nog het meest mezelf. Een stapje terug, wat rustiger aan? Niks daarvan, zwaar gedrogeerd, onder (niet verdachte) medische begeleiding ging ik steeds beter rijden. Met een positieve split (voor niet-schaatsers: een tweede deel sneller dan het eerste) reed ik gewoon weer mee op kop en kwam steeds beter omhoog. Zou ik het nog kunnen?


Zo is het in ieder geval een stuk leuker om weer mee te doen. Ik wil dus zaterdag wel weer mee naar Veenendaal- Veenendaal

Terug naar boven


Restjes

Marcel van der Graaf - 27/12/2009


Met een volle buik en nog helemaal ondergedompeld in Kerstsfeer bedacht ik me dat het toch echt beter was om de derde Kerstdag niet te gebruiken om de restjes op te eten maar dat het beter zou zijn om er een fietsdag van te maken. Dat de derde Kerstfietsdag toevallig ook nog op een zondag viel maakte de beslissing alleen maar makkelijker. Of de andere winterbikkels dezelfde gedachte hadden kon ik alleen maar hopen. Weeronline was in elk geval niet positief. Toch waren het Thorwald, Nico en Cor die via het forum lieten weten dat de opgebouwde koolhydraadreserves nodig gebruikt diende te worden.

Jezelf voornemen om te winterbikkelen de dag ervoor voelt toch anders dan net na het wakker worden wanneer de regen op de ramen klettert. Was ik deze derde Kerstfietsdag niet de koffieschenker geweest, dan had ik mij zeker omgedraaid en geprobeerd om de gewonnen kilo's er via een pakking van kleffe lakens vanaf te zweten. Thorwald, Nico en Cor niet. Die stonden klokslag 9:00, na het eerste bakkie van de ochtend, te trappelen om een tweede en derde te halen bij de Torpedoloods. Winterbikkelen 2.0 noem ik dat.

Het werd een mooie winterse rit. De sneeuw, die ons een officiele witte Kerst had bezorgd, was op de wegen en fietspaden ovegegaan in vloeibare vorm waardoor de fietspaden goed begaanbaar waren. Slechts op een aantal plaatsen hebben we moeten klunen. Het opspattende water, met pekel!, van de kopmannen zorgde voor de nodige aanvulling van Natrium en behoud van de vochtbalans in ons lichaam. Regen hebben we niet gehad.

Ik ben weer schoon en ook de fiets staat te glimmen op zolder. Ik kijk nu al uit naar de eerste zondag in het nieuwe jaar. Krijg inmiddels weer trek. Toch maar die restjes......?

Benieuwd naar de foto's?

Terug naar boven


Veenendaal - Veenendaal 2009

Mike Philipse - 12/4/2009


Vroeg uit het warme nest. Zo vroeg zelfs dat de vogels nog steeds lagen te slapen in mijn belevingswereld. Maarja, het zou dan ook z'n eerste serieuze klimkoers worden. Via het forum "De pedaalridders" was er een hoop volk van de club aanwezig bij Hans die de bus van z'n werk had meegenomen. Sander kon gelijk z'n hagelnieuwe Renault Megane V12 AMG met voltallige bemanning uittesten richting Veenendaal. Burning rubber plus een rookgordijn en weg waren we uit het Tanthof. Spatjes regen??? Wat is dat nu??? Delft nog niet uit of 't was alweer droog.

Een uurtje later kwamen we aan, fietsen gelijk maar uitladen en inschrijven. Oeps, we waren niet de enige...Daar aangekomen sloten er meerdere RTFC'ers en vrienden/collega's zich bij ons aan. Wel nog even een dikke pluim voor de ontwerper (Versace?) van het felgekleurde nieuwe RTFC shirt. Wij waren echt het best herkenbaar van alle teams. Best handig met zoveel deelnemers.

Na het verzamelen zijn we op de fiets gesprongen waarna we direct de Amerongse Berg voor de kiezen kregen. De toon was gezet. Helaas bleken de daaropvolgende 30 km vrij vlak en was er weinig klimwerk, balen he Rob... Daarna begon het weer lekker te glooien. The Dutch Mountains (beroemd nummer van the Nits uit 1987 overigens) deden goed hun werk.

Het werd steeds warmer, zweet gutste onder de beschermende hoofddeksels van de renners. De wind was zo goed als gaan liggen en gelukkig was het nog steeds helemaal droog, dit maakte het rijden erg aangenaam. Mannen en vrouwen gehuld in kleurrijk tricot waren heftig aan het ploeteren.

De snelheidsmeters daalde aanzienlijk van dik 30 naar een magere 13 a 14 kmp/u om daarna weer af te dalen dik boven de 40. Zelf heb ik een piek van 57 kmp/u aangetikt tijdens een daling, wat is fietsen toch gaaf!

Halverwege nog een bakkie gedaan op een terras waarvan de bediening er wel liep,m aar in geen velden of wegen aanstalte maakte om ook maar iets harder te gaan werken. Dit constateerde dat je over 2 bakkies koffie met 1 appelpunt zo'n klein uur verder was.

Het tweede gedeelte werd de koers harder, oog om oog en iedereen voor eigen eer en glorie op de toppen van Nederland. Sommige hadden zin om lekker te knallen, andere niet. Geen enkel probleem. Gewoon weer even na een poosje netjes op elkaar wachten. Werkte prima.

Als toetje stond de Grebbeberg op met menu, leuke klim maar eigenlijk had ik 'm hoger verwacht. Prima weg omhoog maar een zooitje naar beneden, je komt gelijk in een dorpje aan. Hadden ze die mooie berg niet beter in de buurt van "ons" rondje bij Hoek van Holland kunnen plaatsen? Net zo'n 3 km voor de torpedoloods bijvoorbeeld, lekker naast de waterweg, nog net voor de Maeslantkering. Hebben wij tenminste ook twee bulten in de buurt.

Na deze berg ben ik samen met een collega van me een tijdje achter een zeer snel team uit Utrecht blijven hangen. Wat gingen die mannen rap zeg. Gehuld in zwart broeken en rode shirts reden deze mannen zo'n 37 kmp/u gemiddeld. Na ongeveer een kwartiertje vonden we het wel mooi en op cruisessnelheid richting het clubuis van de Axa Valleirenners gereden.

Gelukkig werd er door iedereen verstandig gereden en deden zich onderweg geen grote incidenten voor. Wel erg veel lekke banden gezien onderweg, varierend van 100 na de start tot 100 meter voor de finish. Geen enkele RTFC'er overigens...Goede zaak !

Alle deelnemende RTFC' ers zijn weer veilig aan de finish gekomen. Daarna de fietsen ingeladen en weer huiswaarts gegaan. Ik spreek even voor mezelf:"IK HEB EEN TOPDAG GEHAD"!!!

Benieuwd naar de foto's?

Terug naar boven


Westland toertocht op de schaats

Rob Koks - 11/1/2009


Eindelijk……., na 12 jaar was het weer zover. Na een lange periode stilstand (zoals jullie weten betekent dat achteruitgang) op het gebied van natuurschaatsen heb ik vandaag weer een toertocht gereden.

Als rechtgeaard Delftenaar koos ik voor de Westland Toertocht. Twee dagen ervoor had ik met Mieke al van Schipluiden naar Maasland gereden. Wat een fantastisch schouwspel!! We schaatsten met een heel licht windje (kracht 2) tussen wit berijpte bomen en rietkragen; het land eromheen had dezelfde kleur, zodat de staalblauwe lucht er boven het plaatje tot een idylle maakte.
Op de Vlaardingervaart was het door scheuren af en toe nog uitkijken geblazen, maar op de vlieten ( we namen heen de 1e, en terug de 3e ) was het strak rijden. Weliswaar viel ik in zo’n beetje de enige scheur die er op dat traject te ontdekken viel, maar ik kon weer lange halen en stabiele benen trainen. We besloten om nog een extra vliet heen en weer te pakken, zodat we na afloop bijna 20 km. moeiteloos in de benen hadden.

Een aantal RTFC-ers bleken zich op deze dag ook op de schaats opgewarmd te hebben. Op het Forum had Wout ons warm gemaakt voor de Westland-tocht. Velen pasten vanwege stramme benen en ander ongemak. Uiteindelijk nam ik de handschoen op, hongerig naar weer eens een medaille. Samen gingen we rond 10 uur op pad vanuit een nog rustige startplaats Schipluiden. Dat was andere koek dan 2 dagen eerder: tegen windkracht 4 in bleek ik vergeleken bij Wout een krabbelaar. Ik had daardoor ook veel minder oog voor het landschap, dat intussen ook niet meer zo mooi wit was.

Heel de baan werd geveegd door de ijsvereniging (lof !!!), waardoor je goed zicht had op de zaterdag ontstane scheuren. Redelijk fris bereikten we Maasland via de middelste vliet, terwijl Wout een paar keer vrolijk vooruit en weer naar mij terug had gereden. Dankbaar ging ik op zijn voorstel in voor een koffiestop in het Jachthuis, op de terugweg vanuit Maasland. Via de mobiele telefoon meldden Jan en Henk zich; zij waren los van elkaar in Vlaardingen opgestapt.

Vlak voor Vlaardingen, waar het inmiddels aardig druk was geworden, raakte ik Wout kwijt, omdat hij de stempelpost miste. Op de terugweg naar Schipluiden troffen we elkaar, zoals afgesproken, bij Vlietzicht. De groep van 4 kon aan het grote klunen beginnen…… Bovendien was door de Wateringse vereniging niet geveegd, waardoor het voor mij af en toe echt harken werd. In totaal ben ik vandaag twee keer gevallen, maar, afgezien van een pijnlijke elleboog, gelukkig letselvrij gebleven. Snelle Henk en rappe Wout hadden elkaar gevonden en vlogen vrolijk babbelend over de scheuren heen. Jan en ik reden soms samen, soms reed hij en stukje voor me uit. Onder een stuk of wat bruggen waren -soms bizarre- kluunplaatsen gemaakt, waar het aardig druk was. We verloren daardoor heel wat tijd.

Tegen de wind in en tussen de scheuren door was het werken geblazen, en mijn enkels gingen serieus protesteren. Tot overmaat van ramp begaf de veer van mijn schaatsbeschermer het. Gelukkig kon Henk deze uiteindelijk repareren toen we in de Bonte Haas zaten. Even later kreeg Jan hetzelfde euvel, maar af en toe kluunde hij gewoon zonder beschermer door. De slimmerik had gezien dat je in de Vlaardingse stempelpost voor 5 euri je schaatsen kon laten slijpen !! Richting de Lier (“Hard gaat ‘ie”) knapte het ijs gelukkig wat op.

Vlak voor Jan viel er toch iemand, met een gebroken pols als resultaat. Een akelig gezicht was dat ! Nadat we van de schrik bekomen waren rook ik het laatste stuk de stal. Ik zag de molen van Schipluiden naar me lonken.

Moe maar voldaan voltooide ik de 36e van deze 30 kilometer-tocht. De heren gingen nog even op de foto, en Jan en Henk vervolgden hun weg. Voor Wout en mij zat het erop. Ik scoorde mijn welverdiende medaille, en kreeg een mooie fleece-muts erbij kado. Al met al een zeer geslaagde dag, misschien wel de laatste schaatsdag van 2009. Heren schaatsbikkels: hartstikke bedankt !!

Terug naar boven


Clubkampioenschap 2008

Toercommissie - 25/11/2008


Zondag 26 Oktober 2008 begon met een krachtige zuid / westen wind die op het eerste stuk tot aan de controle gedeeltelijk mee was en vanaf de controle grotendeels tegen. De 19 deelnemers konden haast niet wachten om van start te gaan. We zijn om half tien droog gestart om daarna vanaf ongeveer elf uur nat tot zeer nat te eindigen, dit zou ook tot plaatselijk gladde stukken leiden. Wat ook tot twee ongelukjes heeft geleid, jammer maar helaas. De zondag begon vroeg wintertijd of zomertijd klok vooruit of achteruit, voor de toercommissie maakte dat niet uit want zij waren toch al vroeg uit de veren om het een en ander te regelen. Wij bedanken Aad van der Graaf voor zijn hulp op deze dag, Aad die door een blessure niet kon meedoen zodat de wedstrijd tussen vader en zoon onbeslist is volgend jaar beter. De groep senioren gingen al om negen uur van start, door een foutje vertrokken ze zonder Corry van Schendel, die ze later door hard te fietsen heeft kunnen inhalen sorry Corry. Terug naar de wedstrijd, aan de hand van de opgegeven gemiddelde snelheid mag je er van uitgaan dat de deelnemers van dat extra uurtje slaap gebruik hebben gemaakt. Kijken we naar de uitslag van verleden jaar en nu dan kan je zien dat er tussen een groep deelnemers een heuse strijd gaande is, maar dat maakt niets uit omdat je toch alleen fiets tegen het horloge zodat diegene die tussen haakjes normaal fiets ook kans heeft wedstrijd of geen wedstrijd. Het afgelopen jaar hebben wij van de toercommissie kunnen constateren dat er door sommige deelnemers stiekem op trainingsstage wordt gegaan, denk maar fietsen in Afrika – dagje voorbereiding Oudenaarde – een heuse voorbereiding in Puttershoek of individueel loop trainingen tussen de middag in het Delftechpark. Zo zie je ook dat toen Rob Koks het stukje van 13 April op de website van RTFC Delft 73 plaatste over waar zijn de vrouwen in het peloton, niet kon vermoeden dat de vrouwen dit jaar wel degelijk aanwezig waren denk maar aan de dames van het senioren fietsen die er toch weer waren dit jaar. Helaas twee ongelukjes met onze deelnemers Louise en Philip, Louise wat minder erg als Philip. Philip die het nodig vond om de weg aan te dweilen met zijn lichaam zodat zijn collega fietsers geen modder op de weg tegen zouden komen, wij hebben na afloop met het in de kantine gevonden modder het veld van de Bleu Births kunnen ophogen. Maar alle gekheid achter ons laten gaan we over naar de uitslag. Een verrassende winnaar dit jaar, maar als je geluisterd hebt naar wat ik zojuist verteld heb misschien niet zo verrassend.

De toercommissie kijkt terug op een zeer geslaagde dag en hoopt dat we volgend jaar weer een clubkampioenschap kunnen houden misschien in een andere vorm. Wij bedanken de deelnemers en vrijwilligers voor het slagen van deze dag. Benieuwd naar je eigen uitslag of de foto's?

Terug naar boven



Tijdrit in Puttershoek 2008

Jan Vlietstra - 13/10/2008


Het was een geweldige dag vandaag met z'n allen ! Eerst gezellig bij elkaar in Overschie op de koffie en toen rustig op weg naar Puttershoek..... Daar aangekomen was het een drukte van belang, en bleek wel dat het een serieuze wedstrijd zou worden. Futuristische helmen, racefietsen met dichte achterbladen en wij daar toch maar mooi aan meedoen. Iedereen werd toch wel een beetje nerveus , wat zou het worden ,want dit hadden wij nog nooit gedaan . Éen voor éen vertrokken we bij de start. helaas had ik niet overal mijn camera bij de hand maar toch een paar mooie foto's gemaakt . Ik dacht die wedstrijdomroeper deed het erg leuk telkens als de koppels werden aangekondigd ., dus ik gaf hem voor de start een Heja Tours visitekaartje met de opmerking of ie Herman en ik even in het zonnetje wilde zetten en onze organisatie wilde noemen. Nou dat deed ie heel leuk met veel herhalingen en met leuke toevoegingen die ik niet kon bedenken..Dat deed mij wel wat ,dus ik spoot uit de startblokken, Herman was zo confuus dat ie spontaan uit zijn pedaal schoot .... Daarna die 20,5 km afraffelen....zou ik het volhouden, zo lang en in vol vermogen ,ben ik gek,verstand op nul.. het eerste stuk was met wind tegen (maar er was toch geen wind) en de samenwerking met Herman liep fantastisch, We werden 2 x voorbij gezoefd door echte temporijders,terwijl de teller bij ons toch ook op 35 km stond voortdurend... De laatste lus van 7 km had een vervelend lang stuk ,dwars door de landerijen, maar na het laatste molshoopje kwam de finish in zicht en knalden we over de finish... Nou ik had 32.5 km op de teller als gemiddelde, niet lachen mensen, maar dat heb ik nog nooit gefietst over zo'n afstand... Daarna nog even wat flyers rondgedeeld, en wat leuke gesprekken gevoerd, dus wie weet komen er nog reacties.. Zelfs Maarten den Bakker was enthousiast toen Herman hem een flyertje in zijn handen drukte! Daarna weer met Jos Tieleman erbij terug door de Heijenoord en toen fietsen we een mooie terugroute die ik de dag ervoor nog gefietst had en voerde langs de grienden van Carnisse en Rhoon en mooi binnendoor naar de maastunnel, alwaar de SS Rotterdam lag te schitteren in de zon! natuurlijk moesten we even op de foto bij de SS Rotterdam.... nou mensen ,dit is voor mij de foto van het jaar! Aad ik zou die foto (zonder die auto)waarbij we voor de SS Rotterdam staan zeker in clubblad zetten, die moeten anderen ook zien. Ik ga deze foto vergroten , lijkt me mooi.... Ik wil Louise en Henk bedanken dat zij mij deze koppelwedstrijd hebben doorgegeven! Volgend jaar weer! Ben wel benieuwd naar de uitslag...

Terug naar boven



Waar zijn de vrouwen?

Rob Koks- 13/04/2008


Vandaag, 13 april, de voorjaarstocht gereden. Vorig jaar was het heel warm, en zaten we na afloop op het terras aan het zomers bier. Het was fris, hoewel na de pauze de mutsen af en de plastic zakken onder de shirts vandaan gehaald konden worden. Het was hetzelfde parcours als vorig jaar, dus opnieuw verbazing over hoe mooi het in onze directe omgeving toch is. Het selecte gezelschap bestond deze keer uit Hans, Aad, Marcel, Philip en Rene en Rob. Je kon wel merken dat de maand maart verregend was. Wat gingen de heren tekeer, als paarden die te lang op stal hadden gestaan, briesend en rennend achter hun eigen adem aan ! Op een rustig begin na lag het tempo hoog, en om de haverklap werden er snokken uitgedeeld alsof het niets was. De een wilde niet voor de ander onder doen. En dat terwijl enkele heren in het begin hadden gemeld nog wat snotterig of ziekig te zijn, dan wel gisteren er al flink aan getrokken te hebben. Wat is dat toch, dat je je bloedvorm altijd moet maskeren met van die truttige kwaaltjes ? Psychologische oorlogvoering, angst voor elkaar, angst voor teleustelling, of de ander de kop opdringen om zodoende diens "bordje leeg te kunnen eten". Misschien is het ook wel iets positiefs: dat iedereen het zo erg naar zijn zin had dat we elkaar van kwaaltjes en onzekerheden afhielpen. Mannelijke kameraadschap, dus. Laten we het daarop houden. Er werd tenslotte niemand los-gerden ! We plakten er zelfs nog een lusje aan, zodat we koffie konden drinken in onze vertrouwde Torpedoloods. Uit en thuis stond er bij mij 86 km. op de teller, en ruim voor 1 uur thuis: wat wil je nog meer. Ik noemde net de mannelijke kameraadschap. Dat brengt me op de titel van dit stukje. Vorig jaar bepaalde onverwachte vrouwelijke aanwezigheid het karakter van de Voorjaarstocht. Er werd sociaal gereden, naar ik toen vermoedde door de aanwezigheid van Karin en Yolanda in het RTFC-snelle groep-peloton. Waar waren jullie nou, dames !? De enige vrouw waarover gesproken werd was Louise, die in de Tour d'Afrique zulke meeslepende avonturen beleeft. Haar geest was duidelijk voelbaar in de groep. Maar jullie hebben we gemist; het hele voorseizoen al (of wat daarvan fietsbaar was). Mannelijke kameraadschap is mooi, maar the female touch, die vorig jaar haar intrede in onze groep deed, ontbrak. Volgende week gaan we naar Vlaanderen, daarna ga ik nog even naar Mallorca, maar in de maand mei, als het echte voorjaar losbarst, reken ik op jullie aanwezigheid. Dan zal ons pelotonnetje weer echt in evenwicht zijn !

Terug naar boven



Na regen komt zonneschijn

Rob Koks- 6/04/2008


Eindelijk weer eens een clubrit gemaakt. En dat zonder Aad, die zich verslapen had. Alles is psychisch, dus verslapen ook, dat weten we allemaal. Aangeslagen moraal wa ongetwijfeld de werkelijke reden. Zijn lichaam protesteerde. En dat terwijl hij in de maanden januari en februari toch de stenen uit de straat reed. Aangeslagen moraal, dat was iets wat vele pedaalridders teisterde, denk ik; door dat enorme klote-weer van de laatste tijd kon de honger naar de fiets maar niet gestild worden. Ik heb mijn zelfvertrouwen vorige week maar een flinke boost gegeven door in de Dolomieten alvast een winterse verkenning te doen voor het zomerproject-2009. Jan was me al voorgegaan in de crocusvakantie, en Herman is afgelopen week moraal gaan tanken in Mallorca, met de collega's van de fietsclub uit Hellevoetsluis.
Vanmorgen leverde de weergoden ons een prettige verrassing in de vorm van koud maar heerlijk zonnig weer. Johan, Marcel, Philip en Rob hebben het seizoen 2008 maar ingeluid met een leuk ritje naar Katwijk. Het ging met een lekker tempo van rond de 26-28 km. op de heenweg, ook al moest Marcel in het begin was ingetoomd worden, en kreeg Rob een schrobbering wegens niet al te sociaal rijden in de duinen. Op de terugweg draaiden we soepel met 28-30 km. Als vanouds verdwaalden we enigszins in Leidseveen; maar de werkzaamheden vorderen gestaag en nog even en de oude weg van Nootdorp naar Leidschendam (de Veenweg) is dan helemaal open. Dat zou wel een verbetering zijn voor dit gebied; wat een zootje is het daar toch voor fietsers!!
Het liep prima, het was gezellig, en al met al een prima (openings)rit al 'misten we nog wat explosieve kracht', zoals Philip deskundig opmerkte. We zullen dit jaar wel niet aan het aantal kilometers van het afgelopen jaar komen, maar we gaan dan maar leuke dingen doen, en dubbel genieten. Over 2 weken bijvoorbeeld naar de Vlaamse Ardennen met een groepje van 8 man. Beetje Ronde van Vlaanderen spelen, het museum met een bezoek vereren, een lekker pintje op de markt drinken, en het RTFC-uitstapje van eind juni voorbereiden. Hebben jullie nog Stijn Devolder zien winnen vanmiddag ? Wat een Flandrien is dat !! En onze kleine Sebastiaan Langeveld: voor de duvel niet bang; en de grote Freire en Tommeke die zich voor hun ploeg opofferden waren groots. Maar de echte helden zijn lid van RTFC, en heten Louise en Henk. Je moet beslist de uitgebreide verslagen van Louise volgen op de weblog. Het begrip 'afzien' heeft nieuwe betekenis gekregen. Je wordt er wel een beetje stil van, als je goed tot je door laat dringen wat die twee in het verre Afrika allemaal doormaken. Je doet ze een plezier om een berichtje achter te laten. Ik denk dat ik maar eens ga stoppen. De kop is er af, ik ga nog even het appelpuntenklassement bijwerken met de punt van vandaag. Volgende week is de RTFC-voorjaarstocht; voor sommigen Veenendaal. Als de weergoden het willen zien we elkaar volgende week weer.

Terug naar boven



Crillon le Brave

Peter van Koppen- 16/01/2008


Het is zaterdag 22 september; 05.00 uur als we de Apothekersweg verlaten in de Ford Transit van Korpershoek en op weg gaan naar de Kantoorgracht waar we Toos, Wijbe en de hond Sara op-halen.We laden in en gaan naar Aan’t Verlaat waar Peter al op de stoep staat, tassen er in en op naar John die in de Korvezeestraat woont. John heeft een fiets en een paar tassen dus we kunnen snel vertrekken. Via Antwerpen en Brussel rijden we naar Luxemburg waar we tanken, snel verder en via Dijon en Lyon. Er word nog een keer getankt en bij de afslag 22 ofwel Orange Sud verlaten we de A7en betalen de laatste tol. We rijden naar Carpentras waar we de D974 nemen die ons in Crillon le Brave doet belanden. Het bord Sidoine wijst de Chemin de la Madeleine in dus vinden we de Gite aan deze weg, Jean Pierre verwelkomt ons en laat de kamers zien het ziet er keurig uit. De auto wordt uitgeladen en Tonia en Toos gaan aan het eten beginnen, de maaltijd wordt buiten genuttigd want het is mooi weer. Er wordt nog het nodige na geklest en dan zoekt een ieder zijn mandje op.


Zondag 23 september; na een heerlijk ontbijt kijken we in het boek van Jean Pierre en vinden de Col de Madeleine en besluiten om te gaan fietsen. De col wordt snel gevonden en we gaan naar Malaucéne en via Suzette en le Barroux rijden we via Bedoin en de D19 weer naar Gite Sidoine en hebben er de eerste 48 km zitten er op. Er wordt tegen de avond weer gekookt door de dames en er word dus weer buiten gegeten, en we hebben nog een gezellige avond.


Maandag 24 september; de Santos tandem wordt buiten gezet dus dat betekend dat Tonia en Henk en Peter en natuurlijk Wijbe aan onze eerste poging gaan beginnen om de Ventoux te beklimmen. We rijden via Bedoin naar Flassan en gaan daar de D217 op deze weg loopt 9 km. lang omhoog en brengt ons bij de kruising met de D1 waar Peter en Wijbe al staan te wachten. We nemen deze weg naar Sault waar we koffie drinken en dus de D164 op gaan om aan de klim te beginnen. We vinden het zwaar zo samen op de tandem maar met een paar maal stoppen komen we bij Tom Simpson en maken er een paar foto’s en stappen weer op als we bijna boven zijn horen we Peter en Wijbe roepen en dat geeft weer een beetje moet en dus halen we de streep. We bellen Sven en melden dat we het gehaald hebben waarna er een felicitatie volgt. Er worden onder het bord met 1912 mtr. foto’s gemaakt en de jasjes worden aangetrokken om aan de afdaling te beginnen. Er wordt door Tonia en Henk op de tandem een snelheid van 86 km/u gehaald op deze afdaling die ons in Malaucéne brengt. Als we weer bij Sidoine aankomen staat er 93 km. Op de teller dus een flinke tocht en een flinke klim. Snel douchen en met z’n allen in de bus naar Bedoin waar we eten bij Portail de ‘l Olivier.


Dinsdag 25 september; het is al 15.00 uur als we wegrijden richting Flassan en gaan dan via Villes St Auzon aan de Gorges de la Nesque beginnen, deze prachtige weg loopt heel langzaam tot 935 mrt. het uitzicht is mooi. We besluiten om door te rijden en via Monieux waar we bij het vvv een stempel halen voor Peter komen we weer bij de kruising van de D1 en die gaar vanaf hier direkt met 10% omhoog dus trappen geblazen. Wijbe en John staan al bij de kuising met de D217 te wachten als Henk en Peter aankomen, gezamenlijk beginnen we aan 9 km. afdaling die ons weer in Flassan doet belanden en dan doorrijden naar de Gite. We moeten direkt aan tafel dit maal binnen want de Mistral blaast al de hele dag uit het noorden, het smaakt wederom heerlijk en ook het toetje gaat op. Aansluitend wordt er nog wat gelezen en gepraat,en zo komt ook deze dag weer aan een eind.


Woensdag 26 september; met het rijzen van de zon komt ook de Mistral weer met z’n vijven, Peter blijft bij de hut lopen we naar Bedoin waar we eerst op een terras gaan zitten omdat de supermarkt nog dicht is. Als de dames met John weer naar buiten lopen vanuit de Shoppi worden de rugzakken gevuld en lopen we terug naar Peter. De weg die we nemen loopt achter een camping door en langs een afgraving en is heerlijk rustig. Er wordt vanavond Penne gegeten met een heerlijke salade en er is pudding toe. ’s Avonds spelen we Triomino het eerste spel wint John en bij het tweede spel gaat Wijbe met de eer strijken.


Donderdag 27 september; na het heerlijke en vooral gezellige ontbijt met vruchtencake en koeken en natuurlijk het welbekende Franse stokbrood wat met koffie, thee, vruchtensap en ook Cola wordt weggespoeld. Wijbe en Henk besluiten ondanks dat we hem niet meer zien toch weer een poging te wagen om op de Vetoux te komen. Het weer is onbestendig maar het is weer droog en deze maal willen we vanuit het dorp Bedoin aan de beklimming beginnen. De klim is heftig en Henk wordt door een Fransman aangesproken die hem mededeeld dat het bereiken van de top niet mogelijk is. Als Henk Wijbe treft bij le Chalet Reynard zitten we al in de mist maar we besluiten toch om door te gaan, na de gedenksteen van Tom Simpson is alles wit en zitten er grote punten ijs aan de hoogte palen. We gaan haast kruipend verder en worden door de Mistral haast van de weg geblazen, het zicht is een meter of vijf en we worden gepasseerd door een groep motorrijders. Henk maakt nog met dikke koude handen een foto en langzaam kruipen we omhoog, als we de laatste bocht nemen treffen we daar de motorrijders die vanwege het ijs niet omhoog komen en ook wij moeten glijdend en steunend op onze fiets naar boven klimmen om toch weer even aan te tikken. Henk gaat snel weer naar het restaurant om te kijken of het open is en ja hoor weer naar boven om Wijbe op te pikken, Henk maakt nog een foto van Wijbe als hij met zijn fiets op de schouder de bevroren trap naar het restaurant afloopt. We zijn de enigste klanten en na wat gedronken te hebben trekken we alles wat we bij ons hebben weer aan en gaan weer. De eerste paar kilometer lopen we omdat door het ijs aan de velgen de fietsen niet remmen door langzaam lopend en remmend de velgen weer ijsvrij te maken kunnen we weer voorzichtig gaan fietsen. De afdaling gaat moeilijk dikke handen en natte velgen maar de temperatuur loopt weer op en voor we Bedoin raken is het ergste weer voorbij. Deze beklimming bracht weer 53.8 km. op de teller dus een welbestede ochtend. Als we bij Sidoine komen treffen we daar Peter en John die in hun fietskleren klaar staan om weer naar de Gorges de la Nesque te gaan. Wijbe en Henk doen zich tegoed aan het restant Penne van gisteren waarna er word gedoucht, we hebben aan John en Peter belooft dat we hen achterop rijden en dus stappen we met de drie dames in de bus. Zij zijn toch alweer een eind op weg en we treffen eerst John die wat staat te eten en even later zien we Peter die heerlijk op zijn Bianchi naar boven klimt, we vragen hoe het gaat en hij antwoord geweldig we nemen nog een foto en zien ook John passeren. Bij het uitzichtpunt zien we hen beide weer en praten ook even met een groep Zwitsers die zaterdag de Ventoux op gaan. Peter en John trekken hun windjack aan een gaan terug, wij gaan verder en rijden langs Monieux waar Peter eerder zij stempel bij het vvv haalde. Als wij via de D1 en de D217d weer in Flassan zijn rijden we nog even naar de jongens en vragen of zij mee willen rijden maar daar is geen denken aan dus rijden wij terug naar Sidoine waar de dames aan de maaltijt beginnen. We gaan om 19.00 uur aan tafel, eten rijst kip en kerrie en een Italiaanse salade ook is er weer een toetje. Nadat er is opgeruimd en Peter en John gedoucht zijn gaan we het kaartspel 31 spelen wat voor Peter en John helemaal nieuw is maar al doende leert men.


Vrijdag 28 september; Wijbe begint na het eten de twee lekke banden waar hij gisteren mee thuis kwam te vervangen,Peter,Henk en Wijbe zetten hun fiets in de bus en met z’n allen gaan we naar Bedoin waar we stoppen bij de fietsenwinkel waar we ook al eerder het 28 tands blad haalde nu worden er twee race binnenbanden gekocht. We worden uitgewuifd door de achterblijvers en rijden de bus naar Sault waar we wederom beginnen aan de beklimming van de Ventoux. We spreken af dat we bij Chalet le Reynard weer even verzamelen en daar gaan we dus weer de D164 op voor de eerste 20 kilometer. Na wat gedronken te hebben gaan we aan de laatste 6 km. en 500 hoogtemeters beginnen,het is veel beter als gisteren maar als we weer bovenstaan kunnen we zelfs de top van de toren niet zien wel breken er stukken ijs vanaf. We vragen of er even van ons drieën een foto maakt Peter haalt nog een stempel de jasjes en broeken worden aangetrokken zodat we aan de afdaling kunnen beginnen. Als we weer in Sault staan zijn we toch weer trots op onze prestatie van 54 kilometer, tevreden rijden we terug naar Crillon le Brave waar we de bus weer bij Sidoine parkeren en evenlater vanuit de hut de Ventoux weer in de zon zien schitteren dus waren we eigenlijk te vroeg gegaan. Henk plaatst alvast de fietsen in de bus want ja hoor morgen gaan we naar huis, als de fietsen er in zitten en het 19.00 uur is gaan we naar Le Escaloppe de zaak waar Jean Pierre naar toe stuurde. We bestellen onze drankjes en krijgen ook een Ventoux wijn en wel een rode, Tonia besteld een Tétre de Veax wat een exclusief gerecht blijkt te zijn. veel vet en gelatine dus mooi niet te eten, maar ja wel weer een les geleerd, er wordt afgerekend en we zeggen nooit meer. Thuis gaan Toos en Wijbe direkt naar hun kamer en ook John volgt snel, Tonia en Henk blijven nog even zitten terwijl Peter lekker aan een sigaar haalt als het bijna half twaalf is maken ook zij er een eind aan.


Zaterdag 29 september; Henk komt om tien over vijf buiten en tikt op de deuren want we willen om zes uur weg, dus aan het ontbijt en lunch klaarmaken want er is lekker brood met vruchten en ook met olijven aangeschaft. Het is toch weer bijna half zeven als we na Jean Pierre de hand gedrukt te hebben en het geurbuiltje met lavendel hebben ontvangen even hebben moeten wachten tot de ruiten droog waren kunnen vertrekken. Via de D974 naar Carpentras en van de D950 naar Orange waar we bij de oprit nr. 22 de A7 tolweg oprijden en dus naar het noorden gaan rijden richting Lyon. Na een paar stops waar ook Sara even kan lopen komen we na een beetje regen in Luxemburg aan, hier eten en plassen we even waarna we weer koers zetten richting Brussel we krijgen flinke buien maar het schiet toch wel op. Als we net de ring van Antwerpen verlaten komen we in de file maar het zijn maar een minuut of tien die we hier verspelen dus kunnen we weer opstomen naar de grens. Tanken want ook deze Ford is verslaafd aan het spul, we moeten vanaf het benzinestation direct aansluiten in weer een file maar ook dit lost na enkele minuten weer op. In Delft gaan we eerst naar de Korvezeestraat waar we John thuis afzetten en hem bedanken voor de gezellige week,op naar het Aan ’t Verlaat waar we Peter bij zijn duifje en de hond Queeny achterlaten. Op de Kantoorgracht gaat de fam. Schouwstra er uit waarna Tonia en Henk naar de Apothekersweg gaan en daar gooit Henk de auto leeg terwijl Tonia bij de plaatselijke Chinees een maaltijd scoort. Als Henk en Tonia later aan tafel zitten kijken ook zij terug op een zeer geslaagde week.

Terug naar boven



De kop is er af

Marcel van der Graaf- 06/01/2008


Na wat twijfel en toch nog een keer het weerbericht kijken heb ik dan toch besloten het warme bed te verruilen voor een hard en medogenloos zadel. Ik had alleen geen zin om weer een rondje Hoek van Holland te rijden want dat ritje ken ik nu wel zo'n beetje. Zelfs het rondje tegen de klok inrijden kon me niet bekoren. Ik had een beter plan: Fiets achterin de auto en hups naar die "ouwe beer van Krimpen", kijken of die oliebollen hem goed gedaan hebben.

Een rondje alblasserwaard dat moest het worden, daar waren wij het snel over eens. Onder het genot van een bakkie en met de kaart op tafel stippelden we de route uit: Brienenoordbrug, langs de Nieuwe Maas richting Bolnes, Ridderkerk, Oostendam, over de brug naar Oud-alblas en dan alsmaar rechtuit naar Ottoland waarna we linksaf zouden gaan richting Schoonhoven om daar ons bakkie met punt te scoren. Zo gezegd, zo gedaan en een uurtje of twee later hebben we voor bewijsmateriaal gezorgd op de pont.

Tot onze grote verrassing waren ook Adrie van Diemen met zijn kornuiten gestopt voor een bakkie in het plaatselijke cafe. Een korte blik van herkenning was op hun gezichten af te lezen waaruit ik dan maar opmaak dat we een (goede) indruk hebben achter gelaten vorig jaar. Ik zag op hun tafeltje geen gebaksbordjes waaruit ik de conclusie trok dat een puntje welliswaar lekker is maar dat het de prestatie niet bevorderd. Wij gezelligheidsfietsers namen er natuurlijk wel een, zonder slagroom want dat is niet goed! Niet veel later werd het me maar al te duidelijk. Die punt was niet te vreten! Geen smaak, verschrikkelijk klef, niet warm maar heet en veel te laat geserveerd. De web-trainer moet dit geweten hebben! Nu blijf ik echter zitten met de vraag: Eet Adrie nu wel of geen puntje tijdens de zondagsrit?

De terugrit ging langs de Vlist. Nu hadden we wind tegen. Niet veel maar toch ging het tempo, dat toch al niet hoog lag, iets omlaag. De hartslag is niet boven de 140 geweest wat natuurlijk prima is tijdens zo'n winterrit. Even zag het ernaar uit dat we het niet droog zouden houden maar de weergoden waren ons goed gezind. De lucht brak weer open en de zon die ons op de heenweg had begeleid kwam weer terug. Na 78 km waren we thuis en verdween de fiets weer in de kofferbak. Een heerlijke tocht. De kop is er af!

Terug naar boven



Het getal 7

Karin Straathof- 30/10/2007


Vandaag heeft het getal 7 er voor mij een extra dimensie gekregen. We schrijven 28 oktober 2007.

Vandaag was het de dag van de afsluitende clubrit, de tijdrit. En het leuke van deze tijdrit is dat je geen PR hoeft te rijden, maar alleen maar een goede inschatting hoeft te maken van je eigen snelheid.

Nadat iedereen een snelheid had opgegeven (en nog een keer had bijgesteld) legde Arwin de wegbewijzering uit. Dit jaar geen T’s, maar het getal 7. Een rechtopstaande 7 betekende rechtdoor, een op zijn rug liggende 7 rechtsaf en een op zijn buik liggende 7 linksaf.

Daarna mochten we één voor één, of per groep vertrekken. Hoe ga je met zo’n tijdrit om, hoe schat je je snelheid in? Toch ietwat zenuwachtig vertrok ik, zou ik de wegwijzers wel zien én ook snappen! Dat de tourcommissie weer haar uiterste best had gedaan bleek al gauw. Ver voor de bochten stonden al de eerste 7’s om aan te geven dat we links of rechtsaf moesten. Dat ik toch één keer verkeerd reed lag dan ook niet aan de tourcommissie maar aan mezelf (of de vele blaadjes op het wegdek).

We begonnen de eerste kilometers tegenwind. Er bleek vandaag een behoorlijk pittige wind te staan en dan is het wel even anders om in je eentje te rijden als in een groep. Bij veel wind (of het beklimmen van een heuvel) moet ik altijd denken aan de 7 magere en de 7 vette jaren uit de bijbel. Tijdens de 7 magere jaren (tegenwind) moet je zaaien en in de vette jaren (voor de wind) kan je oogsten (genieten). Daarom vind ik het altijd het lekkerst om eerst tegenwind te gaan en aan het einde voor de wind te fietsen. Helaas gingen we deze keer al na een paar kilometer (hoeveel weet ik niet, want we moesten onze chrono inleveren) voor de wind. Juist de laatste ca. 20 kilometer (?) van het parcours zouden tegenwind zijn.

De rit leidde weer fantastisch om de steden heen (dat is Arwin wel toevertrouwd). Helaas was ik zo gefixeerd op de 7’s op de weg dat ik nauwelijks om mij heen durfde te kijken. Zie ik daar weer een 7? Staat hij fier rechtop of helt hij naar links? Of is het nou naar rechts? Steeds meer ging het getal 7 mijn gedachten in zijn macht krijgen. 7 dagen van de week, 7 kleuren van de regenboog, de 7 schoonheden, de 7 wereldwonderen, de 7 hoofdzonden, de 7 …...

Zo rij je daar, geconcentreerd starend naar het wegdek. Maar helemaal alleen was ik toch niet. Regelmatig doemde er voor mij andere clubleden op. Even een vriendelijk gedag en door ging ik weer. Maar ingehaald worden hoorde ook bij het spelletje. Dat wilde echter nog niet zeggen dat deze wolf (René) die de 7 geitjes één voor één opslokte ook de winnaar van de dag zou worden.

Voor ik het wist doemde de Vliet al op. Dit betekende enerzijds dat ik niet ver van huis meer was. Maar anderzijds betekende dit de van tevoren zo door mij gevreesde tegenwind. Maar wat bleek. De macht van het spel had mij volledig in de ban. Geconcentreerd als ik was vloog ik tegen de wind in. Ik voelde mij kleinduimpje met 7 mijls laarzen aan. De door mij opgegeven snelheid moest, ondanks het omrijden nog binnen bereik zijn.

Op de routebeschrijving had ik gelezen dat we tot Sligro langs de Vliet zouden rijden. En daarna richting Ypenburg, weer even voor de wind. Even omkijken. Maar wat zag ik daar. Drie clubgenoten (Aad, Hans en Marcel), op jacht naar de felbegeerde tijdrittrofee, kwamen langzaam dichterbij. Net voor ik wederom tegen de wind in moest kwamen ze bij mij aan. Dit keer bleken het echter geen wolven, maar vriendelijke dwergen (maar dan geen 7). Sluit je bij ons aan riepen ze. En ook nog een vijfde clubgenoot (Rob) sloot zich bij ons aan. Ineens was ik er aan toe om mij lekker te laten meevoeren. Weg was de wil om het zélf te doen en sloot ik mij als sneeuwwitje bij de groep aan. Zo werd het buffelen tegen de wind langs de rijksweg ineens een gezellig ritje. Maar mijn gemiddelde snelheid ging daardoor rap omhoog, en schoot daarmee boven de door mij opgegeven snelheid . Waren het dan toch wolven in schaapskleren of gewoon eigen schuld, dikke bult?

Bij aankomst bij het clubhuis brandde bij mij die ene vraag: waar waren de andere twee wolven (Philip en Henk), waarvan ik toch zeker verwacht had dat ze mij zouden opeten? Deze heren bleken het ineens zo geringe aantal 7’s langs de Vliet (terwijl in het begin om de 7 meter een 7 stond) niet te hebben vertrouwd. Omdat ze zeker wilde zijn alle 7’s te hebben gezien zijn ze nog een keer extra langs de Vliet gereden om de laatste 7 te vinden. Helaas voor hun eindtijd, maar wel weer stof om over na te praten. En dat werd er gedaan. Met een consumptie van de tourcommissie kwamen alle verhalen los.

Mijn conclusie was, iedereen baalde van zijn eigen stommiteiten. Maar de tourcommissie verdient een 7 (+3!).

Terug naar boven



Polder en merentocht

Karin Straathof- 24/6/2007


Dit jaar waren alle vier de afstanden (30, 60, 90 en 120 km) volledig uitgepijld. Arwin, Michel en Martin waren hiervoor al om vijf uur in de ochtend vertrokken om alle pijlen te zetten (petje af!). Ondanks het bewolkte weer was er toch weer een groepje enthousiaste RTFC’ers die de langste afstand gingen fietsen. Al gauw sloten zich vijf man bij ons aan (vier uit Barendrecht en één uit Zoetermeer). De groepen mengden gezellig en iedereen deed zijn kopwerk tegen de best wel pittige wind. Jammer genoeg konden we ze geen van allen overhalen om lid te worden van RTFC.

Door de pijlen was het erg gemakkelijk rijden en zo kwamen we al gauw bij de controlepost in Hekendorp aan. Hier werd ook een kopje koffie en de onmisbare appeltaart genuttigd. Helaas denk ik dat de punt, vanwege zijn temperatuurverschillen, niet hoog in het klassement zal scoren.
Na Hekendorp volgde de echte mooie stukken tussen de Reeuwijkse Plassen door. Rob en Jan, die eerst maar 90 km wilden fietsen besloten vanwege de gezelligheid (of was het vanwege de perfect gepijlde route?) ook de 120 km af te maken. Bij het Geertje in Zoetermeer wilde Rob nog een 2e koffiestop. Dit leverde weliswaar mooie plaatjes (zie het fotoalbum op de website), maar ook de eerste regendruppels (bedankt Rob!).

Arwin, Michel en Martin prima verzorgd en een mooie route!

Terug naar boven



Trotse vaders!

Karin Straathof- 17/6/2007


Toen ik vanmorgen wakker werd was het eerste dat ik hoorde regen! Om 8 uur was het toch droog en besloot ik, ondanks de nog steeds donkere lucht, toch naar het clubhuis te gaan. Ik was tenslotte enkele dagen geleden eindelijk lid geworden (zoals Marcel zei: “het was slechts een kwestie van tijd”.)


Op het clubhuis kreeg ik meteen mijn lidmaatschapskaart en toerboekje (wat een organisatie, wat een welkom). Vervolgens werd ik meegenomen achter de bar, waar ik een gloednieuw clubshirt kreeg. Ik voelde me toch wel even trots met het oranje/gele tricot om mijn schouders. Maar we moesten op pad en het weer was nog steeds dreigend. Helaas moest ik daarom mijn regenjasje over mijn zojuist verworven trofee aantrekken, om deze te beschermen tegen de opspattende modder.


Ondanks vaderdag waren we met zijn zevenen; zes man (geen vaders?) en ik. Marcel en Hans gingen echter maar een kort ritje (70 km?), omdat ze om half elf thuis wilden zijn (toch vanwege vaderdag?). Ik besloot mij aan te sluiten bij Rob, Cor, Maarten en Herman, die een tochtje van 100 km naar de Meije gingen maken. Dat niemand de route wist, was niet de reden dat we er nooit zijn aangekomen. Na 30 km ging het namelijk zo hard regenen dat we besloten om toch maar terug naar huis te gaan. Rob wilde echter wel graag een koffiestop. Niet vanwege de vermoeidheid, zo bleek later, maar omdat hij wilde trakteren vanwege het slagen van zijn dochter. Toen we voor een tweede rondje koffie/thee gingen bleek ook Cor te willen trakteren. Hij had namelijk ook een geslaagde dochter. En alsof ik nog niet met genoeg trotse vaders op pad was, bleek Herman een jarige dochter te hebben (zijn traktatie houden we nog te goed in Zeeland?). Ook Maarten was best trots op zijn zoon, die deze zondagmorgen al om 8.30 op het honkbalveld stond.


Na de droge koffiestop (binnen en buiten) gingen we weer op pad. Omdat het weer iets beter leek te worden besloten we een extra lusje via Pijnacker/Nootdorp te maken. Echter in Pijnacker aangekomen begon het wel heel hard te regenen. Snel kropen we onder een winkelpui om de straat in enkele minuten in een sloot te zien veranderen. We besloten deze toch wel weer legendarische rit maar te gaan beëindigen. De kortste weg naar het clubhuis nemend droogden we toch weer snel op. En we bleken het nog steeds niet te hebben afgeleerd. “Nog geen 70 km op de teller, daar kom je toch je bed niet voor uit? Nog maar een lusje langs de Schie, over de kandelaarbrug, naar de Tanthof maken?” Zo gezegd, zo gedaan. Dat de weergoden ons niet gunstig waren gezind bleek toen toch wel. Vanaf het clubhuis tot thuis kwam de regen met bakken uit de lucht. Maar de 80 km hebben we gehaald! Zonen, dochters, jullie kunnen weer trots zijn op jullie bikkels van vaders!

Terug naar boven



Klimmen met een gastfietster

Karin Straathof- 13/5/2007


Zondag 13 mei mocht ik weer meefietsen met de gastvrije sportfietsers van RTFC (weer bedankt). Helaas gingen de Mallorca-gangers (op Phillip na), niet mee, want Arwin heeft ons laten zien dat je vlakbij huis ook leuk klimmen kunt. Arwin ging rap op stap. Het motto was wie mee wilde moest maar aanhaken. Voor sommige duurde dat wel 10 km, maar achteraf bleek dat er nog genoeg kilometers over bleven om gezamenlijk te fietsen. Zo waren we toch nog met 7 man (?), Arwin, Michel, Maarten, Philip, René, Johan en ik. Gezien de hoge beginsnelheid dacht ik dat het een kort ritje zou worden (zo’n 80 km). Deze relatie bleek er echter niet te zijn. Na de van Brienenoordbrug, de Heinenoordtunnel en de Kiltunnel kwamen we bij de Kop van ’t Land. Daar hielden we op het terras van huiskamercafé Fluitekruid onze koffiestop. We hadden er toen al 61 km op zitten. Maar het plekje was het waard. Fantastisch uitzicht op de Nieuwe Merwede en de Biesbosch en heerlijke zelfgemaakte appel- en kwarttaart. Na de koffiestop namen we de kortste weg naar huis, omdat het dreigde te gaan regenen. Dit betekende: wéér door de stad, wéér veel stoplichten, maar als hoogtepunt nog een keer de van Brienenoordbrug beklimmen. Voor mij werd het daardoor een leerzame tocht voor mijn bochtenwerk, voor mijn acceleratievermogen (na de stoplichten) en voor mijn klimcapaciteiten. Omdat de zon weer ging schijnen besloot Arwin toch ook nog wat lusjes door het groen te maken. Gelukkig kwam na zo’n 59 km het clubhuis weer in zicht, zodat de stelregel: “de terugweg is altijd korter dan de heenweg”, wel op ging. Zo hadden we na een lekkere fietstocht 120 km op de teller staan en dat is waar het uiteindelijk om gaat.

Terug naar boven



Voorjaarstocht 2007

Socrates - 16/4/2007


Misschien is het jullie ontgaan, misschien ook niet; het is deze week de Nationale Sportweek. Een opzetje van onze hollandse sportdiva Erica Terpstra, de anti-rook-lobby, de anti-dik-lobby, het ministerie van VWS en (god betert !!) Mc Donalds....... En RTFC Delft was er bij: met de Voorjaarstocht: een nieuwe tocht 'door de mooiste plekjes van Midden Delfland en het Westland'. Een flink aantal snelle groepers meldden zich bij het clubhuis rond 8.30 voor de koffie. Philip, René, Maarten (hij was er weer !), Aad, Jan, Rob, Hans, en als gastrensters: Yolanda en Karin. Ja, ja, je leest het goed: twee vrouwen bij de snelle groep!! Eindelijk is het dan zover. Bij alle collega-verenigingen in de regio zie je in de weekend-tochten altijd een paar vrouwen tussen de mannen-wielen; alleen bij de snelle RTFC-groep nooit. Mannen onder elkaar is aardig, maar het is toch algemeen bekend dat een groep met ook een aantal vrouwen wint aan kwaliteit, zowel qua prestatie als qua samenhang. Ying en yang zullen we maar zeggen. Was het toeval dat het nog nooit op 15 april zulk prachtig weer was ?! Yolanda was vorige week in Driebergen door onze nieuwe secretaris Marcel hoogstpersoonlijk enthousiast gemaakt; Karin is al heel lang het 'sportmaatje' van Philip voor hardlopen en voor als-hij-de-jongens-van-RTFC-zat-is. De groep kwam wat traag op gang alsof men nog wat in de war was. Zeker toen Yolanda direct de kop nam. Het viel wat tegen dat we de route van een blaadje moesten lezen, maar toen we eenmaal in de gaten hadden dat het eerste deel het clubkampioenschap-tijdritparcours was waren de heren weer senang. Aad deed zich weer voor als natuurlijk leider, en brulde links-rechts-instructies door de groep. Ook voor Torpedoloods- fans was de route gesneden koek. We passeerden een grote RTFC-groep, aangevoerd door Bets met hulpmotor. Ook het DTC-echtpaar, dat je bij elke toertocht in het land tegenkomt was weer van de partij. De nieuwe dames (of hebben jullie voorkeur voor 'meiden' ?) werden makkelijk opgenomen in het geheel. Omdat de groep de afgelopen week veel vemoeidheidsverschijnselen van de eerste heuvels in Driebergen had gehad werd er een sociaal tempo aangehouden. Of was dat gelijk al de vrouwelijke invloed ? Parallel aan de Waterweg stond er gelukkig heel wat minder wind dan destijds bij het tijdrit. Bij de Westgaag weken we af van de bekende route, en doken we het Westland is. Tussen de kassen door gingen we, over wegen en zelfs smalle paadjes die ik nog niet eerder had gezien. En ik rij toch al een aantal jaartjes in deze contreien ! De plaatselijk horeca in de Lier had kennelijk nog niet van de sportweek gehoord, want die lui lagen nog op 1 oor, en konden daarom niet meedingen naar een plaats in het RTFC- appelpuntenklassement. Jan deed nog een wanhopige poging in het Woudt, maar ving ook daar bot. Gedesillusioneerd liet hij vervolgens de groep gaan toen we nog 'een lusje erbij pakten'. Hans en Rob gaven er dan nog maar een paar keer een flinke snok aan, want wilden nog wel aan hun gerief komen. Hun voorbeeld werd niet gevolgd; de groep bleef zich sociaal gedragen. Terug in het clubhuis gingen de meesten echter direct aan het bier. Vanwaar dat stoere gedrag: moest er toch nog wat bewezen worden ?? Al met al een geslaagde tocht, met naar ik begreep zo'n 85 deelnemers. Hulde aan Arwin en zijn toercommissie, die voor een mooie RTFC- bijdrage aan de sportweek had gezorgd. En in de tussentijd gaf hij als een strenge leermeester aan Marcel nog les in het voeren van een toertocht-administratie.

Terug naar boven



Buffelen over de Lekdijk

Hans - 1/4/2007


Op de 1e van april via de website afgesproken om bij de Beer van krimpen te starten (driehoog achter). Met de VT bus naar krimpen, dus ruimte genoeg voor de fietsen en bagage. Aangekomen in krimpen eerst een warm onthaal van Ieneke met koffie. Het startsein wordt gegeven en we gaan richting schoonhoven over de dijk naar Vianen. Een prachtige omgeving met de bomen die al bijna in bloei staan met een lekker zonnetje op het koppie en een bergwind tegen. Het is zwaar fietsen tegen de wind in. Bij het monument Jaarsveld aangekomen effe een fotootje maken van de motor van een Halifax, voor het nageslacht. Broodje eten en wat drinken en dan maar weer verder opboksen tegen de wind in. De beer is onvermoeibaar. Bij mij kraakte het toch wel behoorlijk. Marcel geeft aan om kop over kop te draaien met deze wind, en dat werkte wel wat beter. 't laatste obstakel is de brug naar Vianen , Rob rijdt als een jonge god tegen deze brug op alsof er geen brug is, en de Beer volgt nog steeds onvermoeibaar.

Bij Bar café de vrienden een bakkie met punt (5.6 op de schaal van stigters) genomen . De bazin zag het zelfde eruit als haar hond, een woefjê groot en bijna gezellig en lief. Na toch weer een paar kwinkslagen gesproken te hebben, zoals: "hij praat uit z’n hoofd" of "Het hoofd heeft honger". Enfin, tijd om de terug reis te gaan maken, en met "de wind in de poeperd kom je toch lekker aan je gerief".

Het gaat lekker met de wind achter z’n 35/40 km richting krimpen. Je moet tegenwoordig al heel wat verzinnen om het tempo te drukken. Ik krijg zadelpech. Door al dat gezwoeg zijn de schroefjes uit mijn zadel los gekomen. Gelukkig heeft een ieder wat gereedschap bij zich zodat het euvel weer snel verholpen is. De pont is in aantocht en Krimpen ook waar ons een lekkere kop soep wordt aangeboden door onze gastvrouw. Om twee uur stappen we weer in het busje en hebben toch weer een fijne fietstocht gehad.

Bedankt een ieder voor deze dag.

Terug naar boven



Joop Zoetemelk Clasic

Nelis - 24/3/2007


De planning van een aantal weken geleden gaf aan dat we de 24e maart naar de Joop Zoetemelk Classic zouden gaan, vertrekpunt Swift Leiden. Van de week een aantal afmeldingen en twijfelgevallen waardoor we met z'n vieren vertrokken, te weten Rob, Frits, Hans en Nelis. De keuze was gevallen op de tocht van 75 km, maar wel op de fiets naar Leiden, wat we volgaarne deden met een starttijd van 7.30 uur vanaf de Mekelweg. We namen de kortste route, dwz langs de Schie en volle bak wind tegen. Bij de Hoornbrug haakten een viertal fietsen van FTC Westland aan en met z'n achten kwamen we goed warmgedraaid bij Swift. Het was al lekker druk en na inschrijven en een bakkie vertrokken we om 9.00 uur. Achtereenvolgens ronden we Stompwijk, Zoetermeer, Waddinxveen en Gouda. Vanaf Gouda ging het pal noordwaarts naar Leimuiden, dat wil zeggen de wind pal tegen gedurende 25 kilometer. Met een natte rug stempelden we na 55 km bij Cafe Keijzer af en namen een bakkie koffie met de bekende punt (score 5,0 zie elders). Vervolgens was het lekker uitbollen door Rijpwetering, de geboorteplaats van Joop Zoetemelk, over het Joop Zoetemelkpad naar Leiderdorp en weer naar Swift Leiden. Na nog een bakkie, kregen drie heren pretlichtjes in de ogen. Ze zagen Joop in levende lijve rondlopen, zouden we...zouden we niet.... Jawel, de stoute fietsschoenen werden aangetrokken en de heren gingen een handtekening vragen. Joop voldeed aan hun keurig geformuleerd verzoek en met gelukzalige blikken kwamen ze terug. Ze waren zo blij als zevenjarige kinderen kunnen zijn na het uitpakken van de Sinterklaascadeua's op Sinterklaasavond.

Na het afscheid bij Swift peddelden we rustig, nou ja 30 km is niet echt rustig, weer naar Delft. Rest mij te vertellen dat er circa 1.500 deelnemers waren, maar dat was onderweg niet echt te merken. Met 135 km op de teller was het wel erg lekker douchen.

Terug naar boven



Trainen met Adrie van Diemen

Socrates - 11/3/2007


Jullie hebben wel wat gemist afgelopen zondag: een training met de crème de la crème van het Pedaalridders-peleton, onder leiding van Adrie van Diemen, inspanningsfysioloog van de Rabo-ploeg. Startplaats: het clubhuis van Swift, In Leiden. Het was inderdaad vooral een heel heftige inspanning: 100 km knoerhard gereden, in een groep met 30 man, zonder koffiestop. Ruim binnen de 4 uur, incl. een lekke band, en 2 plaspauzes waren we weer terug, met een gemiddelde van 30km. per uur. Na afloop was iedereen zo afgeknoedeld, dat niemand van de hele groep meer zin had in de beloofde technische aanwijzingen op het Swift- parcours. Dat was wel even een tegenvaller, want ik had gedacht (net als bij Henk Lubberding destijds) dat we met techniek zouden starten. En de appeltaart na afloop was er ook niet: uitverkocht ! Maar ja, wat wil je voor maar 5 euri. De vandergraafjes konden het behoorlijk goed bijsloffen, ik kraakte in mijn voegen af en toe, en Peter en Cor moesten er na 75 km. van af; zij werden na een tijd door de boss zelf naar de groep teruggebracht. Het was trouwens wel een bonte verzameling van groot-kapitaal: allemachtig, wat een mooie fietsen ! Titanium-van Nicolas en Airborne, Colnago, Giant, Duell, van herwerden, de Rosa, etc, etc. Mijn Rode Racemonster misstond er niet bij; alleen mijn benen waren meer bescheiden. Ook mijn nek en schouders voelden beurs aan na afloop. Maar na een warm bad, en vandaag een beetje werken gaat het wel weer oke; ik heb zelfs weer zin in een stukje fietsen ! Niet iets om elke week te doen, maar voor een keer een leuke ervaring om met een groep échte hardrijders mee te gaan.

Het seizoen is begonnen !!! Mijn eerste 1000 km. zit erop (vanaf november).

Terug naar boven



De Dag

Marcel - 4/2/2007


De dag dat Moedertje Natuur ons verblijdt met prachtig winterweer

De dag dat Marcel ons van koffie voorziet

De dag dat Herman een nieuw achterwiel heeft

De dag dat Rob net van wintersport terug is

De dag dat Cor er als een haas vandoor gaat

De dag dat Peter een lekke band heeft en die tijdens de koffie plakt

De dag dat Ronald zich kwalificeert voor RTFC door om te vallen

De dag dat Hans ons Teeuwen laat horen

De dag dat Aad het tempo aangeeft

De dag dat een rond appeltaartje onze harten doet veroveren


Ach, je hebt weleens zo'n dag.

Terug naar boven